نی نی لوژی: انواع روشهای سینه خیز رفتن کودکان
خزیدن به هر شکلی از جلو رفتن به صورت درازکش اطلاق می شود، هر نوع جابجایی که در آن شکم کودک بر روی زمین باشد. دکتر کارن آدولف استاد روانشناسی دانشگاه نیویورک در یکی از چندین تحقیقش پیرامون سینه خیز رفتن کودکان 25 ترکیب منحصر به فرد از اجزای بدن را در جلو راندن کودک به شمارش در آورد.

برخی از متداولترین روشها به قرار زیر است:
سینه خیز شکمی

به اسم سینه خیز کماندویی هم شناخته می شود. حدود نیمی از کودکان سینه خیز رفتن را با نگه داشتن شکمشان بر روی زمین و جلو رفتن آغاز می کنند. سینه خیز رو های شکمی معمولاً زودتر از چهار دست و پا رو ها خزیدن را آغاز می کنند چرا که آنها بر روی دست و زانوانشان بلند نمی شوند که نیازمند قدرت و تعادل بیشتری است. برخی کودکان تا قبل از اینکه راه رفتن را بیاموزند از خزیدن شکمی به عنوان تنها روش سینه خیز رفتن استفاده می کنند. باقی کودکان قبل از آغاز به راه رفتن به روش کلاسیک سینه خیز می روند.
سینه خیز کلاسیک

کودک مرتباً پا و دست را جابجا و تعویض می کند. یک دستش را همزمان با پای مخالفش بر روی زمین می گذارد.
سینه خیز خرسی

کودک بر روی چهار دست و پا بدون اینکه خم شوند حرکت می کند.
سینه خیز خرچنگی

کودک به جای اینکه خودش را بر روی زمین بکشد با دستهایش خود را به زمین فشار می دهد که باعث می شود به صورت غیر عمد کودک به عقب برود.
سینه خیز جفتک چارکش

کودک با دستها و پاهایش یک پل می سازد و سپس خودش را به سمت جلو پرتاب می کند
غلت زدن

برخی کودکان آنچنان در غلت زدن ماهرند که از آن به عنوان اولین روششان برای چرخیدن در محیط استفاده می کنند.
منبع: http://www.parents.com/baby/development/crawling/types-of-baby-crawls/?page=1
به خانواده ی کوچک دو نفــری ما