خود خود من

درسته که اینجا وبلاگ آراده ولی نویسنده ش مادریه که فکر کنم حق داره هر از گاهی از خودش و حال و هواش هم بنویسه. از همون اول هم که وبلاگو ساختم قصدم درست کردن یه صفحه بچه گانه و مرور تک تک رفتار و گفتار و خاطرات روزانه ی آراد نبود. بیشتر دوست داشتم احساسات خودم رو به عنوان یه مادر توی وبلاگی که به بهانه ی حضور فرشته کوچولوم ساختم بنویسم و دغدغه های مادرانه م رو که ممکنه از حوصله ی خیلی ها ( مخصوصا کسانی که هنوز خودشون فرزند ندارند ) خارج باشه، به جای اینکه در وبلاگ اصلیم بنویسم به اینجا منتقل کنم.

ولی از اونجا که وبلاگ خودم ناجوانمردانه مسدود ( و نه فیلتر ) شد، اون حرفها و دل نوشته! هایی که میخواستم اونجا به قلم بیارم تو دلم انبار شد و انبار شد و ... هر از گاهی با خودم میگم کجا باید حرف بزنم؟ چقدررر تو این مدت پست بالقوه اومد و رفت و من ننوشتم، چون جایی نبود.

از طرفی اطمینانی هم به این محیط مجازی ندارم که بخوام همه ی صحبتهام رو بدون سانسور بگم. اگه بخوام خودسانسوری کنم که دیگه اسمش رو نمیشه گذاشت حرف دل. حرف دل ممیزی نداره.

ولی به هر حال از این به بعد ممکنه پستهایی هم توی این وبلاگ نوشته بشه که صرفا بچگانه نیست، در ارتباط با کودکان نیست و حتی ممکنه مادرانه نباشه. میخوام گاهی هم اینجا خودِ خودم باشم.