این روزها
برای فرشته ای که در راه است
Lilypie Third Birthday tickers

به نظر همین دیروز بود که اولین پوشک کودکتان را تعویض کردید و اکنون در فکر از پوشک گرفتن او هستید. هیچ سن بخصوصی که در آن کودک آماده ی یادگیری کنترل ادرار و مدفوع باشد وجود ندارد اما برخی کودکان مابین 18 تا 24 ماهگی مهارتهای فیزیکی و شناختی لازم را کسب میکنند.

بسیاری از والدین تلاشی برای از پوشک گرفتن کودکشان تا سن 2/5 الی 3 سالگی انجام نمیدهند، سنی که اطمینان به کنترل ادرار روزانه بیشتر شده است. و برخی دیگر از کودکان تا سن 3 و حتی 4 سالگی هیچ علاقه ای به از پوشک گرفته شدن ندارند.

از چک لیست زیر برای بررسی میزان آمادگی کودکتان استفاده کنید و به یاد داشته باشید که از پوشک گرفتن قبل از اینکه کودک کاملا آماده باشد به این معنی نیست که سریعتر این کار را به اتمام میرسانید؛ به نظر میرسد که در این صورت پروسه مدت زمان بیشتری به طول می انجامد.

کودکان تا قبل از 12 ماهگی کنترل ادرار و مدفوع خود را ندارند. بعضی از نوپایانی بسیاری از نشانه های آماده بودن را دارند اما واقعا هنوز بر روی دفع خود کنترل ندارند. حتی کودکانی که در طول روز پوشکشان خشک می ماند مدت زمان بیشتری را برای خشک ماندن در طول شب احتیاج دارند. با این وجود اکثر کودکان در سن 5 سالگی دیگر رختخواب خود را خیس نمیکنند.

برای اینکه از پوشک گرفتن کودکتان را شروع کنید نیاز نیست که منتظر بمانید تا همه ی موارد چک لیست به وقوع بپیوندند. تنها در کودکتان به دنبال این دو باشید: گرایشی کلی به سوی استقلال طلبی و درکی از اینکه چگونه مانند یک انسان بالغ به دستشویی برود.

نشانه های فیزیکی:

هماهنگی لازم برای راه رفتن و حتی دویدن به صورت پیوسته را داشته باشد.

در یک نوبت به مقدار مناسبی ادرار می کند.

اجابت مزاج های عادی و منظمی در زمانهای نستباً قابل پیش بینی دارد.

دوره های "خشک" به مدت حداقل 2 ساعت یا مابین چرت های روزانه دارد که به این معناست که ماهیچه های مثانه برای نگه داشتن ادرار به اندازه کافی رشد کرده اند.

نشانه های رفتاری:

می تواند به مدت 2 الی 5 دقیقه به آرامی در یک حالت بنشیند.

می تواند شلوارش را بالا و پایین بکشد.

از حس به تن داشتن پوشک خیس یا کثیف بدش بیاید.

به دستشویی رفتن دیگران علاقه نشان میدهد ( شما را تماشا میکند وقتی که به دستشویی میروید یا لباس زیر بر تن دارید )

هنگام اجابت مزاج علائم فیزیکی یا لفظی مانند نالیدن، چمباتمه زدن و یا اعلام به شما دارد.

میل به مستقل بودن را نشان میدهد.

پس از اتمام کار احساس افتخار میکند.

برای یادگیری استفاده از توالت مقاومت نشان نمیدهد.

در مرحله ی کلی همکاری است نه در مرحله ی نه گفتن یا مخالفت.

نشانه های شناختی:

سیگنال های فیزیکی را که میگوید باید به دستشویی برود و یا قبل از اینکه اتفاق بیفتد میتواند به شما بگوید و یا حتی میتواند خودش را تا زمانی که به دستشویی برود نگه دارد متوجه میشود.

دستورات ساده را انجام میدهد مثل "برو اسباب بازی را بیاور"

ارزش گذاشتن اشیا در جایی که به آن تعلق دارند را میداند.

برای ادرار و مدفوع کلمه بخصوص دارد.


منبع: http://babycenter.com




نوشته شده در تاريخ چهارشنبه هفتم تیر 1391 توسط مامان شین

امروز که داشتم ایمیلهامو میخوندم این ایمیل از سایت Parents اومده بود که به نظرم خیلی بامزه بود. گفتم بذارم اینجا شما هم ببینید. عکسهاش فوق العاده است. ببینید این فسقلیها چه می کنن!

خزیدن به هر شکلی از جلو رفتن به صورت درازکش اطلاق می شود، هر نوع جابجایی که در آن شکم کودک بر روی زمین باشد. دکتر کارن آدولف استاد روانشناسی دانشگاه نیویورک در یکی از چندین تحقیقش پیرامون سینه خیز رفتن کودکان 25 ترکیب منحصر به فرد از اجزای بدن را در جلو راندن کودک به شمارش در آورد.


برخی از متداولترین روشها به قرار زیر است:

سینه خیز شکمی

به اسم سینه خیز کماندویی هم شناخته می شود. حدود نیمی از کودکان سینه خیز رفتن را با نگه داشتن شکمشان بر روی زمین و جلو رفتن آغاز می کنند. سینه خیز رو های شکمی معمولاً زودتر از چهار دست و  پا رو ها خزیدن را آغاز می کنند چرا که آنها بر روی دست و زانوانشان بلند نمی شوند که نیازمند قدرت و تعادل بیشتری است. برخی کودکان تا قبل از اینکه راه رفتن را بیاموزند از خزیدن شکمی به عنوان تنها روش سینه خیز رفتن استفاده می کنند. باقی کودکان قبل از آغاز به راه رفتن به روش کلاسیک سینه خیز می روند.


سینه خیز کلاسیک


کودک مرتباً پا و دست را جابجا و تعویض می کند. یک دستش را همزمان با پای مخالفش بر روی زمین می گذارد.


سینه خیز خرسی


کودک بر روی چهار دست و پا بدون اینکه خم شوند حرکت می کند.


سینه خیز خرچنگی

کودک به جای اینکه خودش را بر روی زمین بکشد با دستهایش خود را به زمین فشار می دهد که باعث می شود به صورت غیر عمد کودک به عقب برود.


سینه خیز جفتک چارکش

کودک با دستها و پاهایش یک پل می سازد و سپس خودش را به سمت جلو پرتاب می کند


غلت زدن


برخی کودکان آنچنان در غلت زدن ماهرند که از آن به عنوان اولین روششان برای چرخیدن در محیط استفاده می کنند.

منبع: http://www.parents.com/baby/development/crawling/types-of-baby-crawls/?page=1




نوشته شده در تاريخ جمعه بیست و یکم مرداد 1390 توسط مامان شین

چیزی تا شش ماهگی آراد و شروع غذای کمکی نمونده.

به همین بهانه مطالبی که در این رابطه خوندم رو اینجا می ذارم شاید کسی استفاده کنه. از این به بعد از این جور پستها می ذارم که برگرفته از وبسایت ها یا کتابهاییه که خوندم.

مطالب زیر ترجمه ای از راهنمای سایت babycenter در همین رابطه است. اشتباهات نگارشی من رو به بزرگی خودتون نادیده بگیرید.

چه زمانی باید غذای کمکی را شروع کرد؟

از 4 تا 6 ماهگی هر زمان که کودک شما آمادگی داشته باشد میتوان غذای کمکی را شروع کرد. تا قبل از آن شیر مادر یا شیر خشک حاوی همه ی مواد غذایی و کالری های لازم است. سیستم گوارش کودک شما تا نزدیک به تولد نیم سالگی اش آمادگی پذیرش غذاهای جامد را ندارد.

آکادمی پزشکی اطفال آمریکا پیشنهاد میکند که کودکان تا شش ماهگی به طور انحصاری با شیر مادر تغذیه شوند، هر چند برخی والدین از اشتیاق و آمادگی زودهنگام نوزادشان به خوردن غذای جامد خبر میدهند.

چگونه بدانیم که کودکمان برای شروع غذای کمکی آماده است؟

زمانیکه کودک شما آمادگی لازم برای خوردن غذای کمکی را دارد نشانه های واضحی از خود بروز میدهد از جمله:

● کنترل سر ( گردن گرفتن ). کودک شما باید بتواند سرش را در وضعیتی ثابت و عمود نگه دارد.

● از بین رفتن "واکنش زبان" ( واکنشی طبیعی در نوزادان، هنگامی که زبانشان لمس یا فشار داده شود آن را بیرون میاورند ) برای اینکه کودکتان بتواند غذا را در دهانش نگه دارد لازم است که این واکنش از بین رفته باشد تا غذا را با زبانش به بیرون از دهان هدایت نکند.

● قدرت نشستن همراه با کمک. اگر هنوز کودکتان آمادگی نشستن بر روی صندلی غذا را ندارد اما برای اینکه بتواند به خوبی غذا را قورت دهد باید بتواند به صورت عمود بنشیند.

● جویدن. زبان و دهان کودک شما همزمان با سیستم گوارشش کامل می شوند. برای اینکه بتواند غذای کمکی را شروع کند باید بتواند به کمک زبانش غذا را به انتهای دهانش هدایت کند و قورت دهد. هنگامی که شاهد آبریزش کمتری از دهانش شدید به این معنی است که بلعیدن یا قورت دادن را یاد گرفته است. با این وجود اگر کودک شما در حال دندان درآوردن باشد آب زیادی از دهانش سرازیر است!!

● افزایش وزن قابل ملاحظه.  اکثر کودکان هنگامی که وزنشان به دوبرابر وزن زمان تولدشان رسیده باشد ( یا وزنشان 6.8 کیلوگرم باشد ) و حداقل چهار ماهه باشند آمادگی خوردن غذای کمکی را دارند.

● افزایش اشتها. کودک به نظر گرسنه میاید، حتی با وجود هشت الی ده بار تغذیه از شیر مادر یا شیر خشک در روز.

● کنجکاوی راجع به چیزی که شما میخورید. کودک شما ممکن است قاشق برنج شما یا چنگال ماکارونی شما را از بشقاب تا دهانتان دنبال کند.

چگونه غذای کمکی را شروع کنم؟

برای اکثر کودکان شما می توانید با هر غذای جامد له شده ای شروع کنید. با وجود اینکه رسم بر این است که غذای کمکی را با غلات تک دانه ای آغاز می کنند اما هیچ مدرک پزشکی وجود ندارد که شروع کردن غذای کمکی با یک ترتیب خاص برای کودک مزیتی داشته باشد. غذاهای مناسب برای شروع عبارتند از: پوره ی سیب زمینی شیرین، کدو، پوره ی سیب، موز، هلو و گلابی.

ابتدا به کودک شیر دهید. سپس یک یا دو قاشق چایخوری از غذای جامد له شده به او بدهید. اگر تصمیم دارید با غلات شروع کنید آن را با مقدار کافی شیر مادر یا شیرخشک مخلوط کنید تا به حالت نیمه مایع در آید. در هنگام غذا دادن از قاشق پلاستیکی با سر نرم استفاده کنید تا لثه های کودک آسیب نبیند. با قرار دادن مقدار کمی از ماده ی غذایی بر روی نوک قاشق شروع کنید.

چنانچه کودکتان اشتیاقی به خوردن از قاشق نشان نمیدهد، اجازه بدهید غذا را بو بکشد و مزه کند یا منتظر بمانید تا خودش به خوردن غذا مشتاق شود. فرنی یا غذای غلات را با شیشه به کودکتان ندهید زیرا کودک این موضوع را متوجه نمی شود که غذای جامد باید در حالت نشسته و با قاشق خورده شود.

از روزی یک بار شروع کنید، هر زمان که شما و کودکتان آماده هستید، اما نه زمانی که کودک خسته یا بیمار است. ممکن است کودک شما در ابتدا زیاد نخورد ولی به او زمان دهید تا به این تجربه ی جدید عادت کند. برخی کودکان می بایست عمل نگهداشتن غذا در دهان و بلع را تمرین کنند.

هنگامی که به کودک به رژیم جدیدش عادت کرد، برای خوردن چند قاشق غذاخوری در روز از غذای کمکی اش آماده خواهد بود. اگر فرنی یا غذای بر پایه ی غلات میخورد می توانید با کم تر آب ریختن در آن به تدریج غلظت آن را افزایش دهید. همانطور که میزان غذایی که کودک میخورد افزایش پیدا می کند می توانید غذای دیگری را به رژیمش اضافه کنید.

چگونه بدانم که کودکم سیر شده است؟

اشتهای کودک شما بسته به غذا متفاوت است بنابراین نمیتوان یک مقدار مشخص از انواع غذاهایی که میخورد را به عنوان میزان کافی برای سیری او تعیین کرد. اگر کودک شما به صندلی اش تکیه می دهد، سرش را از غذا برمیگرداند، شروع به بازی با قاشق می کند و یا از خوردن قاشق بعدی سر باز می زند احتمالاً سیر شده است. ( گاهی کودکان دهانشان را باز نمی کنند زیرا هنوز لقمه ی قبلی را قورت نداده اند پس برای بلع هر لقمه به کودک زمان لازم را بدهید )

آیا همچنان نیاز است که به کودکم شیر مادر یا شیر خشک بدهم؟

بله، کودک شما تا یک سالگی به شیر مادر یا شیرخشک احتیاج دارد. هر دوی اینها ویتامینهای ضروری، آهن و پروتئین را به شکل سهل الهضمی برای کودک فراهم می کنند. غذای جامد در طول سال اول زندگی نمیتواند جایگزین همه ی مواد تغذیه ای که شیرمادر یا شیرخشک برای کودک فراهم می کند باشد.

چگونه غذای جدیدی را شروع کنم؟

انواع غذاها را به تدریج شروع کنید، هر بار یکی، حداقل سه روز بین شروع هر غذای جدید فاصله بیندازید. به این ترتیب در صورتی که کودکتان به یکی از آنها واکنش آلرژیک داشته باشد می توانید آن را شناسایی کنید. ( نشانه های آلرژی ممکن است شامل اسهال، استفراغ، تورم صورت، خس خس سینه و یا جوش باشد ) چنانچه سابقه ی خانوادگی آلرژی دارید و یا در طی این پروسه کودک شما واکنشهای آلرژیک نشان داد بین معرفی غذاهای جدید یک هفته فاصله بیندازید.

با پزشک کودک خود راجع به اینکه چه غذایی را چه زمانی به کودکتان دهید مشورت کنید. پزشک ممکن است از شما بخواهد محض اطمینان مواد غذایی ای که حساسیت زا هستند مانند سویا، لبنیات، تخم مرغ، گندم، ماهی و انواع مغزها را برای کودک استفاده نکنید.

هرچند آشنا کردن کودک به انواع طعم های مختلف ایده ی بسیار خوبی است اما برای کودک زمان می برد تا به مزه ها و بافت های غذایی جدید عادت کند. هر کودک عادات غذایی منحصر به فردی دارد اما معمولاً ترجیحات غذایی کودکان به ترتیب زیر است:

1. غذای پوره شده یا آبکی

2. غذای صاف شده یا له شده

3. تکه های کوچکی از غذاهای انگشتی

اگر کودک شما از غذای غلات شروع کرده، میتوانید چند قاشق غذاخوری سبزیجات یا میوه جات را به همان غذا اضافه کنید. همه ی غذاها می بایست خمیر مانند و نرم باشند. در این مرحله کودک شما غذا را ابتدا به سقف دهانش فشار میدهد و سپس قورت میدهد.

چنانچه کودکتان را از شیشه های غذای آماده تغذیه میکنید، مقداری از آن را در بشقاب کوچکی بریزید و از آنجا به کودک غذا دهید. اگر قاشق غذاخوری کودک را درون شیشه ی غذا فرو کنید دیگر نمی توانید باقیمانده ی غذا را نگه دارید زیرا باکتری را از دهان کودک به شیشه منتقل کرده اید. همچنین بعد از یک یا دو روز باز کردن درب شیشه باید آن را دور انداخت.

ممکن است بعضی مادران به شما پیشنهاد بدهند که به جای میوه ابتدا با سبزیجات شروع کنید تا کودک به مزه ی شیرین عادت نکند. اما کودکان ذاتاً به شیرینی علاقه دارند و نباید نگران ترتیب معرفی مواد غذایی به کودک خود باشید. هیچ غذایی را به دلیل اینکه خودتان دوستش ندارید از منوی غذای کودکتان حذف نکنید. از دادن غذاهایی که احتمال خفگی برای کودک دارند خودداری کنید.

اگر کودکتان تمایلی به خوردن یک نوع غذا نشان نداد، اجبار نکنید. یک هفته بعد امتحان کنید. ممکن است کودکتان هرگز سیب زمینی شیرین را دوست نداشته باشد و یا ممکن است چندین بار نظرش عوض شود و سرانجام عاشق آن شود.

زمانیکه غذای کمکی را شروع کردید از تغییر رنگ و بوی مدفوع کودک خود تعجب نکنید. چنانچه تا به حال کودکتان منحصراً از شیر مادر تغذیه می شد ممکن است تغییر بوی ناگهانی را حس کنید هر چند وعده های غذایی مصرفی کودک بسیار کوچک باشند.

این مسأله طبیعی است. اگر مدفوع کودک بسیار سفت شود ( فرنی، موز و کرم سیب میتوانند باعث یبوست شوند ) میوه جات و سبزیجات دیگر و فرنی جو یا بلغور جو را امتحان کنید.

همزمان می توانید کودکتان را با آب آشنا کنید که میتواند از بروز یبوست جلوگیری کند ( گرچه کودک تمام آب مورد نیاز بدنش را از شیرمادر یا شیرخشک می گیرد ) می توانید روزانه 2 الی 4 اونس آب به وسیله ی شیشه های مخصوص نوشیدن آب (Sippy cup) به کودک بدهید. ( یک پیمانه 8 اونس است )

sippy cup

چند بار در روز کودک باید غذای کمکی بخورد؟

در ابتدا با یک بار در روز شروع کنید. در 6 تا 7 ماهگی دو وعده ی غذایی در روز کافی است. در حدود 8 ماهگی کودک باید سه وعده ی غذایی در روز بخورد. یک رژیم غذایی روزانه در هشت ماهگی می تواند شامل ترکیبات زیر باشد:

● شیر مادر یا شیرخشک حاوی آهن

● غذای غلات حاوی آهن

● سبزیجات زرد، سبز و نارنجی

● میوه

● غذاهای پروتیئنی به مقدار کم مثل مرغ، عدس و گوشت

مواد غذایی خاصی هستند که هنوز نمی توانید به کودکتان بدهید. به طور مثال عسل در کودکان زیر یک سال می تواند منجر به بوتولیسم شود.

آیا به وسایل خاصی نیاز دارم؟

صندلی غذا، قاشق های پلاستیکی از لثه های کودک شما مراقبت می کنند، پیشبند، ظروف و کاسه های پلاستیکی به شما کمک خواهند کرد. یک زیرانداز هم می تواند کثیف کاری را به حداقل برساند. همچنین می توانید با شروع غذای کمکی برای کودکتان فنجان آب خوری (sippy cup ) را نیز به او معرفی کنید.

اگر خودتان غذای کودکتان را آماده می کنید به وسیله ای برای پوره کردن مثل مخلوط کن، غذاساز یا آسیاب ویژه کودک نیاز خواهید داشت. همچنین به ظروفی برای نگهداری یا فریز باقیمانده ی غذا نیاز خواهید داشت. ( برخی مادران از جایخی یا ظروفی مشابه که مخصوص همین کار هستند برای فریز کردن وعده های غذایی کودک استفاده می کنند. )

کجا باید به کودکم غذا بدهم؟

باید جایی ثابت، محکم و راحت برای نشستن کودک با ارتفاع دلخواه خودتان داشته باشید. برای شروع می توان از یک صندلی فنری و یا حتی صندلی ماشین استفاده کرد. ( اطمینان حاصل کنید که صندلی به اندازه ی کافی عمود باشد تا کودک بتواند عمل بلع را انجام دهد ). وقتی کودک بتواند به تنهایی بنشیند صندلی غذا بهترین گزینه خواهد بود. به این ترتیب کودک شما می تواند با شما هنگام غذا خوردن شریک باشد و شما نیز می توانید همزمان هم غذای خودتان را بخورید و هم به کودکتان غذا دهید. تمیز کردن آن نیز ساده تر است.

چگونه به کودکم کمک کنم تا عادات غذایی سالم داشته باشد؟

● تصور نکنید که باید فقط غذاهای تکراری و خسته کننده کودکان را درست کنید. برای کودکتان غذاهای هیجان انگیزتر تدارک ببینید.

● خودتان غذای کودک را درست کنید. چنانچه از غذاهای آماده استفاده میکنید برچسب آن را به دقت مطالعه کنید. هر چه مواد تشکیل دهنده ی کمتری داشته باشد بهتر است.


منبع:

http://www.babycenter.com/0_introducing-solid-food_113.bc?page=1




نوشته شده در تاريخ دوشنبه بیست و هفتم تیر 1390 توسط مامان شین
.: Weblog Themes By Blog Skin :.


شارژ ایرانسل

فروشگاه اينترنتي ايران آرنا

دانلود

دانلود